Cztery rodzaje metod przygotowywania cegły opornej na oporność, Co jest najbardziej obiecujące?
Duża liczba porów realizowanych jest głównie cegły ogniotrwałe, a tworzenie się porów wewnętrznych jest ważną częścią przygotowania materiałów ogniotrwałych do izolacji termicznej.
Rozmiar, kształt, numer, i rozmieszczenie porów wewnętrznych w cegle ogniotrwałej będzie miało wpływ na właściwości materiału ogniotrwałego, dlatego kluczem do przygotowania materiału ogniotrwałego jest utworzenie odpowiedniego rozmiaru i liczby równomiernie rozmieszczonych porów wewnątrz materiału.
Obecnie, przygotowanie termoizolacyjnego materiału ogniotrwałego metodą wyczerpania spalania do połączenia z metodą, metoda piankowa, metoda wytwarzania gazu, metoda materiałów porowatych, i tak dalej. Oczywiście, istnieje wiele metod przygotowania porowatej ceramiki, np. metoda zol-żel, metoda impregnacji pianką organiczną, i samonamnażającą się metodę syntezy wysokotemperaturowej. Można go również stosować do wytwarzania materiałów ogniotrwałych termoizolacyjnych.
1. Do metody dodano materiały palne
Jak sama nazwa wskazuje, metoda dodawania materiałów palnych polega na zajęciu przestrzeni przez dodanie substancji, które mogą całkowicie spalić się w materiale, takie jak zrębki drzewne, węgiel nieorganiczny, polimery, i tak dalej. Kiedy się spalą, mają mniej popiołu i tworzą pory na miejscu. Metoda ta jest najczęstszą i najprostszą metodą przygotowania izolacyjnych materiałów ogniotrwałych.
Zalety dodawania materiałów palnych do surowców w celu ich przygotowania izolacyjne cegły ogniotrwałe Czy: że wielkość porów, numer, i kształt porów można kontrolować poprzez dodanie substancji palnych, a proces przygotowania jest stosunkowo prosty. Wady są: materiały palne dodawane do metody lekkich materiałów izolacyjnych ułatwiają powstawanie pęknięć wewnętrznych, a taki sposób przygotowania materiału utrudnia uzyskanie dużej porowatości i wysokich właściwości mechanicznych.
Wyższe wymagania dla materiałów palnych, oba łatwe do spalenia, pozostałości po spalaniu, bezpopiołowe, ale także w procesie mieszania łatwo jest równomiernie rozprowadzić w surowcach, i mniejszy wpływ na właściwości formowania materiału.
W praktyce można zastosować w spalinach materiał, który nie jest łatwy do przetworzenia na mniejszy wymiar i przetworzony z kształtu o nieregularnym kształcie, zatem ostateczne uformowanie materiału w kształcie porów jest również nieregularne, a wielkość porów nie jest wystarczająco mała.
2. Metoda pianki
Metoda piankowa, zwana także metodą spieniania, to najpierw środek porotwórczy i woda zmieszana z określoną proporcją płynu pianowego, a następnie zmieszana z błotem, po formowaniu, wysuszenie, i strzelanie, aby uzyskać produkty.
Sundermun jako pierwszy odkrył, że porowaty kęs można przygotować przy użyciu nadtlenku wodoru, wodorotlenek wapnia, i węglan wapnia jako układ pieniący. W porównaniu z metodą inkorporacji poprzez spalanie i wyczerpanie, lekkie, termoizolacyjne materiały ogniotrwałe o mniejszej masie nasypowej, wyższy współczynnik zamkniętych komórek, i skomplikowane kształty można uzyskać metodą spieniania.
Kluczem do przygotowania cegieł termoizolacyjnych metodą pianową jest wytworzenie i stabilizacja piany w zaczynie. Środki powierzchniowo czynne, białka, i związki polimerowe mogą zmieniać właściwości powierzchniowe ciekłej wody, tak że ciekła woda wytwarza pęcherzyki.
Ze względu na różne modyfikacje ciekłej wody, dzielą środek spieniający na trzy główne kategorie. Obecnie w zakresie wytwarzania środków spieniających materiały ogniotrwałe poczyniły znaczące osiągnięcia.
3. Metoda wytwarzania gazu
Metoda wytwarzania gazu polega na dodaniu do zawiesiny substancji, które mogą wytwarzać gaz, lub wykorzystaniu surowców, które mogą wytwarzać gaz, miesza się jednorodnie w określonej temperaturze, kwasowość, i zasadowość w określonych warunkach, tak aby w procesie tworzenia produktów wytwarzać gaz, i może tworzyć się w produktach o porowatej strukturze sposobu.
Wymagania dotyczące surowców, środki porotwórcze, i środowiska reakcji chemicznych są stosunkowo wysokie. Jeśli surowiec jest gruby, zwartość stosu jest słaba, wytworzony gaz wypłynie wraz ze szczeliną. Jeśli surowiec jest w porządku, trudniej jest go równomiernie rozproszyć przez gaz.
Rozmiar cząstek proszkowego środka porowatego ma również większy wpływ na tworzenie się porów w materiale końcowym, grubszy proszek łatwo tworzy dużą liczbę zlokalizowanych pęcherzyków gazu. Jeśli nie zostanie to rozłożone w czasie, spowoduje to lokalnie niewielką ilość fazy stałej i zmniejszy wytrzymałość materiału. Natomiast drobniejszy proszek, jeśli surowce można mieszać bardzo równomiernie, w odpowiednim środowisku utworzy się w materiale wiele jednolitych pęcherzyków.
Nawet jeśli wielkość cząstek zarówno surowca, jak i porowatego środka w proszku może spełniać wymagania, reakcja chemiczna może zachodzić jedynie w odpowiednich warunkach temperatury reakcji i kwasowości/zasadowości. Ponieważ kontrola parametrów w rzeczywistej produkcji nie jest tak precyzyjna jak w laboratorium, reakcja może mieć niekorzystny wpływ.
Parametry procesu wytwarzania lekkich materiałów izolacyjnych poprzez wytwarzanie gazu są trudniejsze do kontrolowania:
Z jednej strony, wymagania dotyczące temperatury i pH są wysokie, a pęcherzyki nie utworzą się, jeśli temperatura i pH nie będą odpowiednie. Nie jest łatwo kontrolować prędkość wytwarzania bąbelków, a powstałe bąbelki są zazwyczaj gęste, powodując wady wewnętrzne i zmniejszając wytrzymałość materiału.
Z drugiej strony, wymagania dotyczące materiału gliniastego są również wyższe, lepkość materiału gliniastego nie powoduje łatwego tworzenia porów, a lepkość materiału gliniastego nie zapewnia łatwej stabilizacji pęcherzyka utworzonego wewnątrz materiału gliniastego.
4. Metoda materiałów porowatych
Metoda wytwarzania lekkiej cegły termoizolacyjnej z materiału porowatego polega na zastosowaniu pewnego kruszywa naturalnego światła, sztucznie wytwarzane porowate kruszywo lekkie, lub kruszywo z pustymi kulkami do produkcji lekkich materiałów termoizolacyjnych.
Obecnie w użyciu są porowate produkty mulitowe, Pustaki termoizolacyjne z tlenku glinu, i cegły termoizolacyjne z pustymi kulkami cyrkonowymi. Te lekkie izolacyjne cegły ogniotrwałe mają wysoką wytrzymałość, wysokie temperatury pracy, i mała zmienność linii ponownego strzału, ale matryca jest zwykle gęsta, aby mocno związać kruszywo. W rezultacie, masa nasypowa i przewodność cieplna tych materiałów są wyższe niż w przypadku ogólnych materiałów izolacyjnych, i ich odporność na szok termiczny jest słaba.
Streszczać
Porównanie powyższych czterech metod przygotowania lekkich cegieł izolacyjnych, stwierdzono, że chociaż proces suszenia izolacyjnych cegieł szamotowych przygotowanych metodą piankową jest bardziej uciążliwy, jest łatwiejszy do zdobycia lekkie izolacyjne cegły ogniotrwałe metodą piankową. Jednakże, Materiały termoizolacyjne o większej porowatości łatwiej uzyskać metodą pianową.
Jeśli ilość środka spieniającego i stabilizatora piany jest rozsądnie kontrolowana, Wewnątrz materiału utworzy się duża liczba maleńkich zamkniętych porów. Istnienie tych maleńkich porów znacznie zmniejszy przewodność cieplną materiału izolacyjnego.
Ponadto, jeśli kształt porów wewnątrz cegły termoizolacyjnej jest bliższy kształtowi kulistemu, tym bardziej równomierne rozproszenie naprężeń, gdy jest poddawany stresowi, nie będzie występowało zjawisko koncentracji naprężeń, co jest pomocne w poprawie wytrzymałości materiału.
Kształt porów lekkich materiałów ogniotrwałych termoizolacyjnych przygotowanych metodą dodawania materiałów palnych zależy od dodanych materiałów palnych. Produkty spalania ogólnego albo nie mogą być przetwarzane do bardzo małych cząstek lub do nieregularnego kształtu, końcowy materiał, w którym uzyskuje się kształt porów wewnętrznych, jest również nieregularny.
W przypadku lekkich izolacyjnych cegieł ogniotrwałych przygotowywanych metodą spieniania, zawiesina zawiera wystarczającą ilość wody. Dlatego, błona cieczy bąbelkowej ze względu na napięcie powierzchniowe będzie miała tendencję do minimalizowania się i automatycznego tworzenia kształtu kulistego. Stabilizator pęcherzyków z kolei zapobiega zniszczeniu tego stanu pęcherzyków, i ostatecznie, po utwardzeniu zawiesiny wewnątrz materiału utworzy się duża liczba regularnych porów. Dlatego, poprzez porównanie, stwierdzono, że jeśli parametry procesu są odpowiednio kontrolowane, Bardziej obiecującą metodą jest wytwarzanie lekkich termoizolacyjnych materiałów ogniotrwałych metodą spieniania.
